Yine de Yaşarken...

Bir Tibet metninde, "Vatan, çölde bir konaklama yeridir sadece," denir. Ben o kadar uzağa gitmeyeceğim: Çocukluğumun manzarası için dünyanın bütün manzaralarını verirdim. Ayrıca eklemem gerekir ki, çocukluğumu bir cennete dönüştürüyorsam, bunun tek sorumlusu hafızamın sakatlıkları ve gözbağcılığıdır.  Tarafların birbirini yok etmeden karşı karşıya gelebilmesini benim izanım almıyordu. Türün ayıbı, tutkusuz, inançsız, mutlağa elverişsiz, gelecekten yoksun, her noktada dar kafalı, bana bir tartışmanın amacının karşıdakinin tuz buz edilmesi olduğunu öğreten o yüce bilgeliğe erişemeyen, kanı çekilmiş bir insanlığın simgesi - böyle bakıyordum parlamenter rejime.  Tanınmış olmanın ne hayrı var? Filanca bilge ya da falanca çılgın, bir Marcus Aurelius ya da bir Neron bizi tanımadıktan sonra... Nice ilahımızın gözünde hiçbir zaman var olmuş olmayacağız, adımız kendimizden önceki yüzyılların hiçbirini allak bullak etmeyecek; sonradan geleceklerin de ne önemi var? Ebediyet delisi için, ...

Birkaç yıl önce, Ypsilantili ahmak kadının biri bana bir mektup yolladı. Benim de bir ahmak olduğumu biliyordu, yani Franklin Delano Roosevelt geleneğinden gelen doğma büyüme bir kuzeyli Demokrat ve sıradan insanların dostu olduğumu. Bir çocuğu olacaktı (benden değil) ve böyle tatlı ve masum bir yaratığı bu kadar kötü bir dünyaya getirmenin kötü bir şey olup olmadığını merak ediyordu. Şöyle yazıyordu: "Nihayet kırk üç yaşına geldiğinde çocuğu olacak, bu kadar korkutucu bir dünyaya yeni bir hayat getirmekten de kaygı duyan bir kadın hakkındaki düşüncelerinizi bilmeyi çok isterim."  Doğurma! Ona böyle söylemek istedim. Doğacak çocuk bir başka George Bush veya Lucrezia Borgia olabilir. Doğacak çocuk fakir insanların bile çok şişman oldukları bir topluma doğduğu için şanslı, ama birçok insan için sosyal sağlık sigortası veya düzgün bir devlet okulu olmayan, öldürücü iğnelerin ve savaşların eğlence olduğu ve üniversiteye gitmenin astarı yüzünden pahalı olduğu bir toplumda doğduğu ...