Yine de Yaşarken...

Elias Canetti'nin tuğla kalınlığındaki Körleşme adlı romanını bitirme şerefine nail oldum. Ve istedim ki kitapta hoşuma giden bölümleri paylaşayım. Nitekim öyle yaptım, iyi okumalar.  ·  İnsanların tutumlarını izle, davranışlarına yön veren nedenlere bak, nelerden zevk aldıklarını, neleri doyurucu bulduklarını gözle. İnsanoğlu hemcinslerinden tümüyle saklayabilir mi kendisini? Başarabilir mi bunu hiç? ·  Sekiz saat uyumak, sekiz saat da hiçbir şey yapmaksızın, leş gibi oturabilmek uğruna, geriye kalan tüm zamanları, tiksindikleri işlere adıyorlardı. ·  Tam sekizde çalışmaya, hakikat uğrundaki hizmetlerini yerine getirmeye başlardı. bilim ve hakikat, eş anlamlı kavramlardı onun düşüncesinde. Kişi, öteki insanlardan uzaklaştığı oranda hakikate yaklaşırdı. günlük yaşam, yalanlardan kurulu yüzeysel bir düzendi. ·  Doğru yolu görüp de oradan gitmemek, yüreksizliktir. ·  İnsanlar özgür oldukları sürece hiçbir şey öğrenmek merakına kapılmazlardı; ancak öz...

Endüstri 4.0 ile Mavi Yaka nasıl yavaş yavaş robotlara teslim oluyorsa, Beyaz Yaka da yerini yavaş yavaş yapay zekaya bırakıyor. 1970’ler hem Dünya’da hem de Türkiye’de “sosyal demokrat/ ulus devlet” uzlaşmasının hala güçlü olduğu; ancak refah yaratmakta zorlandığı yıllardı. Bunu fırsat bilen öncü neo-liberaller 1929 Büyük Buhranından beri yüzüne bakılmayan liberal tezleri güncelleyerek yavaş yavaş dile getirmeye başladılar. Özelleştirme, kamu düzenlemelerin gevşetilmesi ve sermayenin serbest hareketi durgun ekonomiler için temel çözüm önerileriydi. 1979’da Britanya’da Thatcher, 1981’de ABD’de Reagan’ın hükümete gelmesiyle birlikte neo-liberal ideoloji ilk zaferlerini kazandı. 24 Ocak 1980 tarihli Demirel hükümetinin iktisadi kararları ve ABD destekli 12 Eylül 1980 darbesi sonucunda neo-liberalizm Türkiye için de geçerli olan tek ideoloji haline geldi. “Neo-liberalizm/ küreselleşme” görüşünü hayatlarımıza taşıma görevi önce Özal’a sonra da Erdoğan’a düştü. Özal; iktidar olmak ve mukte...