Daha ne olsun?
Vonnegut, öğüdünü arayan gençlere bir gecede başarı vaat eden formüller ya da tozpembe beylik laflar sunmazdı. Kısa öykülerine ödedikleri ücretler sayesinde General Electric'ten ayrılabildiği ellilerin gözde haftalık dergileri, televizyonun gelişiyle devreden çıkınca geçim zorluğuna düşmüştü. Bir gömlek firmasına yeni papyon fikrini satmayı, yepyeni bir masa üstü oyunu yaratmayı, ülkede henüz pek tanınmayan Saab otomobillerinin dağıtımcılığını beceremeyince Boston'daki bir reklam ajansına girmişti. Cape Cod Devlet Yüksekokulu'nda İngilizce öğretmenliği başvurusu reddedildi; başka bir okulda sorunlu çocuklara öğretmenlik yaptı; Guggenheim Bursu başvurusu reddedildi ve tüm bunlar boyunca yazmaktan hiç vazgeçmedi. 2007 yılında, 84 yaşında hayata veda ettiğinde hala yazıyordu. Vonnegut, Hristiyan değildi ama İsa için "İnsanların en büyüğü ve en insanı" derdi. New York'taki St. Clement Episkopal Kilisesi'nde yaptığı bir konuşmada, "Dağdaki Vaaz büyülüyor b...