Yine de Yaşarken...

Parrhesia -ya da “hakikati söyleme konusundaki dü­rüstlük” Parrhesia İngilizce’ye genellikle “free speech” [özgür konuş­ma] (Fransızca’ya franc-parler [açıksözlülük], Almanca’ya da Freimüthigkeit [açıksözlülük]) şeklinde çevrilir. İki tür parrhesia’yı birbirinden ayırmamız gerekir. Bunların birincisi, sözcüğün “boşboğazlık” sözcüğüne yakın anlamda kullanıldığı ve kişinin zihnindeki birtakım şeyleri -ya da her şeyi- niteliksel bir ayrım gözetmeksizin söylediği durumu be­timleyen aşağılayıcı anlama denk düşer. Peki parrhesiastes doğru olduğunu düşündüğü şeyi mi söyler yoksa gerçekten doğru olan şeyi mi? Bence parrhesiastes doğru olan şeyi söy­ler; zira o şeyin doğru olduğunu bilir ve o şeyin doğru oldu­ğunu bilmesi, o şeyin gerçekten de doğru olmasından kaynak­lanır. Parrhesia tehlike karşısındaki ce­saretle ilintilidir ve belli bir tehlikeye rağmen hakikati söyleme cesaretine sahip olunmasını talep eder. Ve hakikati söylemek, en uç biçimiyle, yaşam ve ölüm “oyununun bir parçası sayılır....

Cahit Sıtkı meşhur Otuz Beş Yaş şiirinde ne diyordu: " Yaş 35! Yolun yarısı eder. Dante gibi ortasındayız ömrün. Delikanlı çağımızdaki cevher, yalvarmak nafile bugün ..." Yolun yarısına tekabül eder mi bilmem ama dün otuz yaşına girerek kişisel tarihimi yarıladığımı söyleyebilirim. Demem o ki artık ben de otuzluk koca bir çınarım. İnsan yaşlılıkta gençken yaptıklarının meyvesini topluyor, orta yaşlarda ise ihtiyarlıkta ne tür bir meyveyle karşılaşacağını az çok kestirebiliyor. İdeal insan ömrü diye bir şey olsaydı bu kesinlikle 33 yaş olmalıydı. 33'e kadar ne yaptıysan yaptın. Her şeyi tadında bırakmalı insan. Zaten otuz üçten sonra sis perdesi kalkmış, taşlar yerine oturmuş oluyor. Hayatının rotası çizilmiş ve varış noktasında seni nelerin beklediği, bekleyeceği kestirilebiliyor. Ayrıca bir İngiliz atasözü der ki: "kaybettiğin maçın ardından tribünlere bakma, üzülürsün." Birçok şey için geç kaldığımdan içimde bunun burukluğunu taşıdığımı itiraf etmeliyim. Mesel...