Körleşme

Elias Canetti'nin tuğla kalınlığındaki Körleşme adlı romanını bitirme şerefine nail oldum. Ve istedim ki kitapta hoşuma giden bölümleri paylaşayım. Nitekim öyle yaptım, iyi okumalar. 

· İnsanların tutumlarını izle, davranışlarına yön veren nedenlere bak, nelerden zevk aldıklarını, neleri doyurucu bulduklarını gözle. İnsanoğlu hemcinslerinden tümüyle saklayabilir mi kendisini? Başarabilir mi bunu hiç?

· Sekiz saat uyumak, sekiz saat da hiçbir şey yapmaksızın, leş gibi oturabilmek uğruna, geriye kalan tüm zamanları, tiksindikleri işlere adıyorlardı.

· Tam sekizde çalışmaya, hakikat uğrundaki hizmetlerini yerine getirmeye başlardı. bilim ve hakikat, eş anlamlı kavramlardı onun düşüncesinde. Kişi, öteki insanlardan uzaklaştığı oranda hakikate yaklaşırdı. günlük yaşam, yalanlardan kurulu yüzeysel bir düzendi.

· Doğru yolu görüp de oradan gitmemek, yüreksizliktir.

· İnsanlar özgür oldukları sürece hiçbir şey öğrenmek merakına kapılmazlardı; ancak özgürlüklerinden olup zindanların dört duvarı arasına girdikten sonradır ki, bir şeyler öğrenebilmek, kültürlerini artırmak konusunda eşi bulunmaz bir fırsat elde etmiş olurlardı.

· Yapıyorlar, ama ne yaptıklarının bilincinde değiller; birtakım alışkanlıklar edinmişler, ama bunun nedenini bilmiyorlar; ömürleri boyunca dolaşıp durdukları halde yollarını bulamıyorlar; kitleden ayrılamayan, koyun gibi onun peşinden gidenler için doğaldır bunların tümü.

· Aziz dostum, bunca yıl ayak takımıyla yaşamışım ben! yaşam, düğün bayram değildir, yaşamda saygınlık para etmez, her şeyi yaşayarak öğrenir insan.